V Kongres Afrykanistów Polskich

Normalne Większe Największe

Organizatorzy

POLSKIE TOWARZYSTWO AFRYKANISTYCZNE

PTAfr. powstało z inicjatywy grupy afrykanistów reprezentujących takie ośrodki jak: Zakład Języków i Kultur Afryki UW, Instytut Krajów Rozwijających się UW, Instytut Historii UW, Instytut Orientalistyki UJ, Zakład Etnologii UW i Zakład Krajów Pozaeuropejskich PAN. Członkami założycielami towarzystwa było 19 osób. Obecnie członkowie PTAfr. reprezentują środowiska naukowe związane ze wspomnianymi wyżej instytucjami. PTAfr. zostało przyjęte do Rady Europejskiej Studiów Afrykanistycznych (Conseil Europeen des Etudes Africaines) z siedzibą w Strasburgu w 1991 r. Wśród członków PTAfr. są osoby wywodzące się z różnych środowisk związanych z działalnością misyjną, duszpasterską, pedagogiczną i naukową kościoła katolickiego w Polsce; przedstawiciele uczelni katolickich (Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego, Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego), muzealnicy , etnografowie, studenci a także sympatycy spoza uczelni.
Środki finansowe PTAfr. pochodzą ze składek członkowskich oraz z dotacji KBN na działalność wydawniczą, a także niewielkich prywatnych datków - najczęściej sympatyków.
Podstawową formą działalności naukowej PTAfr są seminaria, prelekcje i konferencje, które spełniają rolę międzyśrodowiskowego, interdyscyplinarnego forum wymiany myśli naukowej i upowszechniania wyników badań. Są też rodzajem afrykanistycznej wszechnicy dla uczestników spoza środowiska akademickiego. Ich problematyka jest bezpośrednio związana z pracami badawczymi aktualnie realizowanymi przez polskich naukowców  afrykanistów z kraju i z zagranicy.
Towarzystwo nosi nazwę "Polskie Towarzystwo Afrykanistyczne", jest stowarzyszeniem i ma z tego tytułu osobowość prawną. Celem Towarzystwa jest inicjowanie, organizowanie, prowadzenie i popieranie badań naukowych oraz popularyzowanie wiedzy o Afryce. Osiąganiu tego celu służy w szczególności:
1) organizowanie posiedzeń i zjazdów naukowych,
2) organizowanie odczytów i wykładów w kraju i za granicą,
3) prowadzenie prac badawczych w kraju i za granicą,
4) działalność doradcza oraz wykonywanie ekspertyz,
5) inicjowanie oraz prowadzenie działalności wydawniczej,
6) prowadzenie kursów i szkoleń,
7) działanie na rzecz rozwijania ogólnopolskiej i międzynarodowej współpracy afrykanistów oraz ich współpracy z instytucjami badawczymi, popularyzatorskimi, wydawniczymi, kulturalnymi i gospodarczymi których działalność ma związek z Afryką.
8) gromadzenie publikacji i dokumentacji oraz wszelkich zbiorów afrykanistycznych.

Najważniejsze konferencje i sesje naukowe:
1990: Rola Elit w Czarnej Afryce - konferencja afrykanistyczna;
1991:w ramach popularyzacji wiedzy Afryce - spotkania:
z dr Henrykiem Leszczyną: "Zmiany społeczne i prawne po rewolucji 1974 r. w Etiopii";
z red. Wiesławą Bolimowską: "Obecne przemiany polityczne w Afryce";
z Richardem Hernissem, attache ambasady RPA w Bonn: "South Africa as a Multicultural Society";
z prof. Chojnackim - dyrektorem Institute of Ethopian Studies: "Krzyże etiopskie" i "Życie codzienne w malarstwie etiopskim";
z prof. A. Erenkreuzem z Uniwersytetu w Melbourne: "Handel transkontynentalny w okresie wypraw krzyżowych"
z prof. Tim Couzensem z Uniwersytetu w Witwatersrand: "Institute of African Studiem  - Social Historyk and Literatury";
z prof. Fridą Francisko La Grande; "Social Policy and SDocial Welfare In the Old and New South Africa";
z mgr Zofią Stanisławska Kicińską: "Sztuki plastyczne w Mozambiku" (1992 r.);
z Aleksandrem Kropiwnickim, autorem książki "Czarny wulkan".
1992: Komputer Textology and Linguistic - Catalysis 1992
konferencja międzynarodowa;
1993: Miasto w Afryce - sesja naukowa;
1994: "Wyniki badań nad pasterskimi społecznościami świata"
międzynarodowa sesja naukowa, przy współudziale naukowców Wielkiej Brytanii Danii oraz duńskich organizacji pozarządowych, zorganizowana przez dr T. Potkańskiego.
1996: "Stulecie bitwy pod Aduą i jej znaczenie w historii stosunków
Europy i Afryki" - dyskusja panelowa zorganizowana przez prof. Joannę Mantel-Niecko i jej współpracowników;
wykład na tematy etiopskie prof.. Bairu Talfa z Uniwersytetu Hamburskiego;
1996-1999: spotkania seminaryjne i dyskusje na temat aktualnych wydarzeń w Afryce:
w regionie Międzyjezierza (Ruanda, Burundi, Zair) oraz spotkanie przy współudziale studentów i uchodźców ruandyjskich upamiętniające czwartą rocznicę zakończenia krwawych walk w Ruandzie;
seminarium poświęcone sytuacji w RPA w trzy lata po przełomie;
seminarium poświęcone problemowi uchodźstwa w Rogu Afryki;
seminarium poświęcone sytuacji w Zairze w końcu epoki Mobutu;
spotkanie poświęcone prezentacji dorobku naukowego polskich afrykanistów: np. z ks. prof. dr hab. Henrykiem Zimoniem: "Sakralność ziemi u ludów Konkomba w północnej Ghanie";
spotkanie z seniorem polskiej emigaracji w Kenii - Eustachym Sapiechą, autorem książki -Tak było..."
2000: Poznań - majowa konferencja koła PTAfr "Narodziny, życie i śmierć w kulturach Afryki";
2002: Warszawa - 20 luty (sympozjum) "Mój szkolny kolega z Afryki". Wybrane problemy szkolnictwa w Afryce Subsaharyjskiej i kolejne lata"
2007: I kongres Afrykanistów Polskich, w Pieniężnie

Inne formy działalności PTAfr:
"Poznańskie Dni Afryki" -  listopad 1997 i 1998 - seria imprez naukowych i kulturalnych, które miały na celu zaprezentowanie dorobku poznańskich naukowców i przybliżenie problemów Afryki;
"Dzień Afryki" (Warszawa, maj 2000) - poświęcony problemom Nigerii i kontynentu;
"Dni Afryki" na Uniwersytecie Warszawskim (maj 2002) - wspieranie inicjatyw organizatorów studenckich (m.in. Afrykanistycznego Koła Naukowego UW) przez współuczestnictwo naukowe członków PTAfr w programie obchodów;
wspieranie inicjatyw i współuczestnictwo w konferencjach naukowych, seminariach, wystawach, imprezach kulturalnych związanych z wszelkimi ważnymi dla Afryki wydarzeniach i rocznicach oraz dostarczanie ekspertyz związanych ze statutowymi zadaniami PTAfr.
prelekcja Adama Rybińskiego, z serii relacji z pobytu, podróży i badań terenowych w Afryce: „Tuaregowie 2005-2006. Relacja z wyprawy” (10 kwietnia 2006);
spotkanie z Krzysztofem Śliwińskim, byłym ambasadorem RP w Pretorii (w latach 2000-2004) zatytułowane: „RPA – nadzieje i realia przemian” (24 kwietnia 2006); 
prelekcja Barbary Uszko, świeckiej misjonarki, koordynatorki projektu edukacyjnego dla dzieci pigmejskich we wschodnim Kamerunie, pt.: „Moje spotkania z Pigmejami Baka” (29 maja 2006);
wykład Jacka J. Pawlika, połączony z prezentacją multimedialną: „Zaradzić nieszczęściu. Rytuały kryzysowe ludu Basari z Togo” (26 czerwca 2006); panel: „Chiny a Afryka wczoraj i dziś”, prowadzony przez Jana J. Milewskiego i Krzysztofa Trzcińskiego (22 listopada 2006);
prelekcja Maksymiliana Zycha: „Po powrocie z północno-zachodniej Ugandy – praca w obozie dla uchodźców z Sudanu” (31 marca 2008);
prelekcja Jana J. Milewskiego: „Garść refleksji z podróży po Nilu” (19 maja 2008);
prelekcja Adama Rybińskiego „Refleksje z wędrówki śladami Tuaregów w Burkina Faso i Mali” (2 czerwca 2008);

Wydawnictwa
Półrocznik Polskiego Towarzystwa Afrykanistycznego "Afryka":

                            
 nr 20-30                                           nr 34                                                      nr 40
 
Biuletyn Polskiego Towarzystwa Afrykanistycznego:


                            
nr 22                                                   nr 24                                                  nr 28


Źródło: http://www.ptafr.org.pl
więcej informacji znajdziesz TUTAJ

INSTYTUT ETNOLOGII I ANTROPOLOGII KULTUROWEJ
UNIWERSYTETU WARSZAWSKIEGO

 

Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej UW jest jednym z czołowych ośrodków antropologicznych w Polsce. Od początków swojego istnienia – a jego historia sięga 1934 roku – tworzy społeczność poszukującą sposobów poznania świata społeczno-kulturowego i dyskutującą o granicach tego poznania.
 
Instytut skupia badaczy zainteresowanych współczesnymi zjawiskami społeczno-kulturowymi, poszukujących nowoczesnych narzędzi analitycznych i teorii adekwatnych do interpretacji tych zjawisk. O dużej aktywności badawczej oraz jej wysokiej jakości świadczą osiągnięcia w zdobywaniu grantów finansowanych m.in. przez MNiSW, NCN, MKiDN, FNP, a także International Visegrad Fund, Volkswagen Foundation, Swedish Research Council, Marie Curie Action Unii Europejskiej i Fundusze Norweskie. Choć w ramach Instytutu często spieramy się o sposoby rozumienia zaangażowania i stosowalności antropologii, w badaniach poruszamy bieżące problemy społeczno-kulturowe, a wnioski płynące z tych poszukiwań są istotnym głosem nie tylko w debacie naukowej, ale również publicznej.


 
W poruszanej tematyce wciąż możemy dostrzec dwa nurty obecne w polskiej etnologii od jej początków. „Etnograficzne” badania „ludu” znajdują kontynuację w badaniu procesów społeczno-kulturowych w środowisku wiejskim w Polsce, Ukrainie, czy Białorusi, jak również w krytycznej refleksji nad terminami takimi jak sztuka czy kultura ludowa. Z kolei antropologiczne badanie odległych „ludów” zyskuje współczesny wymiar w zainteresowaniu przemianami społecznymi i politycznymi na Kaukazie, ale także w Meksyku, na Kubie, czy w Afryce (badania m.in. w Malawi, Sudanie, Gambii i Gwinei Bissau). Badaczki i badacze zgromadzeni w Instytucie poruszają tradycyjne tematy związane z etnicznością, dziedzictwem regionalnym czy religijnością, jednak poszukują aktualnych narzędzi i perspektyw pozwalających zinterpretować otaczającą nas rzeczywistość. I tak, choć nadal możemy analizować takie kategorie jak życie i śmierć czy zdrowie i choroba, to w obszar refleksji włączamy nowe tematy jak na przykład działanie systemów medycznych czy nowe technologie reprodukcyjne. Dzisiejszy teren badawczy nie ogranicza się do wsi czy odległych terytoriów – równie interesujące są dla nas formy kultury w środowisku miejskim czy nowe media. Coraz trudniej go także jednoznacznie określić – często nie pozwala na to przedmiot badań, za którym podążamy analizując złożone i dynamiczne zjawiska takie jak migracje czy podróże.
 
Różnorodność zainteresowań badawczych odzwierciedla oferta dydaktyczna na trzech poziomach nauczania (studia licencjackie, magisterskie i doktoranckie). Wśród  prowadzonych przedmiotów znajdziemy zarówno zajęcia ukazujące specyfikę antropologii (takie jak wstęp do etnologii, teorie kultury, etnografia regionalna), jak i poświęcone poszczególnym obszarom refleksji w ramach tej dyscypliny. Można zatem uczyć się m.in. antropologii współczesności, postsocjalizmu, religijności, globalizacji i mobilności, wizualności, seksualności czy antropologii politycznej, ekonomicznej lub medycznej.  Duży nacisk kładziemy na uczenie prowadzenia badań terenowych – każda osoba studiująca etnologię w ramach studiów licencjackich bierze udział w tzw. laboratorium etnograficznym. To specyficzna, intensywna i długotrwała forma zajęć, skoncentrowana wokół konkretnego problemu badawczego. W ostatnich latach laboratoria odbywały się tylko w różnych regionach Polski, ale także w Ukrainie, Gruzji, Macedonii czy na polsko-niemieckim pograniczu. Studenci prowadząc badania mogą na sobie doświadczyć trudów pracy etnograficznej: przygotowania do wyjazdu, przełamania osobistych barier, a przede wszystkim mogą nauczyć się rozmowy w prawdziwym tego słowa znaczeniu, opartej na dialogu i słuchaniu drugiego człowieka.
 
Instytut tworzą ludzie. Kadra naukowa, złożona z ekspertów w poszczególnych subdyscyplinach, którzy chcą dzielić się swoją pasją i zaangażowaniem. Kadra pomocnicza, wspierająca rozwój zainteresowań i dbająca o pozytywną atmosferę. Studenci i doktoranci, wnoszący wciąż nowe pytania i interpretacje. To dzięki wielości spojrzeń i partnerskim relacjom instytut wciąż na nowo może stawać się miejscem inspiracji oraz intelektualnego i osobistego rozwoju. Dyskusji nie prowadzimy w zamkniętym gronie – co miesiąc zapraszamy na otwarte seminaria naukowe służące prezentacji wyników najnowszych badań  prowadzonych w Polsce i na świecie oraz wymianie myśli. Powstają także kolejne inicjatywy skupiające interdyscyplinarne grona badaczy zainteresowanych konkretną tematyką – takie jak Centrum Badań Antropologicznych nad Prawosławiem, Seminarium Społeczno-kulturowe konteksty praktyk jedzeniowych czy Interdyscyplinarny Zespół Badań nad Dzieciństwem.


Więcej informacji na stronie